Maandagavond 12 juli

De auto met de fietsen erop staat beneden in het ruim van de Paldiski Superfast VIII die ons in 29 uur naar Rostock zal brengen.

Als het laatste snippertje zon in zee is verdwenen rollen we onze matjes uit op het achterdek.

Een bijzonder moment samen met mijn kinderen. Ze hebben mij gesteund vanaf het moment dat ik vast besloten was onze tocht te maken. Een heldere ster in het westen, aan bakboord twee lichten.

Er steekt een stevige bries op die vochtige zeelucht over de gangboorden blaast en we kruipen diep in onze slaapzakken: niets zal ons deren.

Zoals de boot zijn eenzame weg vervolgt over het donkere water, trekken door mijn hoofd de lange wegen die ik ging. In weer en wind, door zompige moerasbossen met veel muskieten, op slechte wegen, oneindig lang en met tegenwind waarin je maar met moeite verder komt. Maar er waren altijd weer mensen die het pad begaanbaar maakten.

En jij was erbij, steeds, van het begin tot het eind.

Nun schliesse deine Augen: dass wir nun

dies alles so verschliessen dürfen

in unsrer Dunkelheit, in unserm Ruhn,

wie einer, dems gehört.

(Rilke, uit: Vollendetes)

Zondag 11 juli

Gistermiddag naar Lintula gegaan. Het ligt op een steenworpafstand van ons kampement. Daar wonen de zusters die in de winteroorlog gevlucht zijn zonder de hulp van het Finse leger. Ze hebben tijdens de evacuatie dan ook vrijwel niets van hun eeuwenoude inventaris aan boeken

en iconen kunnen redden.

Het klooster is niet groot. In de tuinen en op de akkers zijn de nonnen aan het werk. In opdracht van de synode van de Finse Orthodoxe kerk worden alle kaarsen die nodig zijn gemaakt op Lintula. In de zomer zorgen de bezoekers voor een aanvullig op het inkomen.

Vanmorgen naar de Russische kerkdienst gegaan in Valamo. De gelovigen die binnenkomen nemen van achter uit de kerk een bosje kaarsen mee en maken een ronde langs iconen en opengeslagen boeken terwijl ze zich voortdurend bekruisen. Dan stellen ze zich op: de mannen rechts, de vrouwen links en ze blijven tijdens de 2 uur durende dienst stil op hun plek staan. Gelukkig stonden er ook een paar bankjes langs de kant. Er is veel wierook en een koorgroepje van 5 man verzorgde de prachtige vijfstemmige gezangen á capella.

Valamo, een prachtige locatie voor studie en meditatie, voor conferenties en exposities, maar noodgedwongen met commerciële randjes.

's Middags teruggereden naar Helsinki en de tentjes opgezet bij Järvenpää. De volgende ochtend hadden we nog even tijd om de stad in te gaan.

Zaterdag 10 juli

Valamo!

Vandaag heb ik samen met Michiel de laatste 16 kilometer gefietst, van Palokki naar Valamo. In totaal staat er nu 4196 kilometer op de teller!

De bestemming is bereikt!

Het klooster van Valamo is in 1940 gesticht door Russisch orthodoxe monniken, relatief nieuw dus. Het ziet er ook allemaal erg nieuw en modern uit, afgezien van de prachtige oude ikonen, die meegekomen zijn uit het oude klooster.

Het klooster is een centrum voor spiritualiteit, studie en meditatie. De monniken die er wonen zijn zelfvoorzienend, o.m. door middel van landbouw en iconen schilderen. Daarnaast kun je er overnachten in een gasthuis, en zijn er natuurlijk iconen te koop. Er is een restaurant, een souvenirwinkel en je kunt een rondleiding krijgen. Daardoor komt het geheel ook wel een beetje commercieel over, wat leidt tot gemengde gevoelens.

In principe is het niet toegestaan om de monniken te fotograferen, maar toen Carolien er een aansprak en uitlegde wat het doel van deze tocht was, vond hij het toch wel goed. Dus konden we met broeder Isidorus op de foto.

Was Valamo het doel van mijn tocht? Of was het de reis ernaartoe? Alle ervaringen onderweg, alle mensen die ik onderweg ontmoet heb, alles wat ik gezien heb? Van Johan Bruning kreeg ik dit gedicht:

Leven is op weg zijn

bergen beklimmen

waden door rivieren

bloemen plukken bij maanlicht

dwalen door eenzaamheden

en woestijnen

een kaars branden tegen de storm

oplopen met anderen of hen dragen

brood delen en vieren in de nacht

Leven is pelgrimeren

een tijdlang werken aan de weg

een brug bouwen over het water

rovers en duivels verjagen

waken en bidden met zieken

doden begraven bij de kapel

Maar nooit raken pelgrims thuis

‘vreemdelingen’ vestigen zich niet

wanneer zij eindelijk aankomen

weten ze al wat ze vermoedden

de weg is het doel.

Donderdag 8 juli

Carolien heeft een lekker ontbijt op de maasaideken voor de tent gezet. Het belooft weer een warme dag te worden en we zijn nog even blij met de schaduw van een berk. Het witte weggetje op de kaart dat we hebben uitgekozen blijkt een prachtige met bermen alsof je langs duizend bloemenwinkels rijdt. Wat verderop meer stenen. Op ongeveer de helft van de tocht samen geluncht. 's middags laat Carolien ons weten waar we moeten zijn om de tent op te zetten. Het is nog een heel eind. We zijn moe maar heel tevreden over deze dag.

Foto's onderweg

Woensdag 7 juli

Vanmorgen eerst een feestontbijtje om de verjaardag van Michiel te vieren! Daarna moest de jarige job met mij weer op de trappers. We zijn van Luumaki naar Mikkeli gefietst, waar we op een enorme familiecamping hebben overnacht. De toch was zwaar en langer dan gepland: 123 kilometer. Het is fijn om met zijn tweeen te fietsen, dan motiveer je elkaar en hou je het langer vol. En het is een stuk gezelliger! 's Avonds zijn we lekker uit eten geweest in Mikkeli.

Dinsdag 6 juli

Vanmorgen op tijd vertrokken, samen met Michiel op de trappers! We zijn van Lovisa naar Luumaki gefietst, 143 kilometer! We proberen zoveel mogelijk de hoofdwegen te vermijden en in plaats daarvan gravelpaden te rijden, die hier verrassend goed zijn. Soms kom je er toch niet onderuit om langs een autoweg te rijden, dat is niet zo lekker fietsen. Vaak is er maar een smalle strook voor fietsers, waar al het snelverkeer langsraast. Maar de secundaire wegen zijn prachitg, veel groen, rotsen, riviertjes en meren. Carolien was al vooruit gereden naar Luumaki en had boodschappen gedaan. 's Avonds heerlijk gegeten met zijn drieen.