Wednesday, July 7, 2010
Woensdag 7 juli
Vanmorgen eerst een feestontbijtje om de verjaardag van Michiel te vieren! Daarna moest de jarige job met mij weer op de trappers. We zijn van Luumaki naar Mikkeli gefietst, waar we op een enorme familiecamping hebben overnacht. De toch was zwaar en langer dan gepland: 123 kilometer. Het is fijn om met zijn tweeen te fietsen, dan motiveer je elkaar en hou je het langer vol. En het is een stuk gezelliger! 's Avonds zijn we lekker uit eten geweest in Mikkeli.
Dinsdag 6 juli
Vanmorgen op tijd vertrokken, samen met Michiel op de trappers! We zijn van Lovisa naar Luumaki gefietst, 143 kilometer! We proberen zoveel mogelijk de hoofdwegen te vermijden en in plaats daarvan gravelpaden te rijden, die hier verrassend goed zijn. Soms kom je er toch niet onderuit om langs een autoweg te rijden, dat is niet zo lekker fietsen. Vaak is er maar een smalle strook voor fietsers, waar al het snelverkeer langsraast. Maar de secundaire wegen zijn prachitg, veel groen, rotsen, riviertjes en meren. Carolien was al vooruit gereden naar Luumaki en had boodschappen gedaan. 's Avonds heerlijk gegeten met zijn drieen.
Tuesday, July 6, 2010
Monday, July 5, 2010
Helsinki - Loviisa
Vandaag zijn mijn kinderen aangekomen met de ferry in Helsinki, daar heb ik lang naar uitgekeken! Om 7 uur vanmorgen kwamen ze aan, ik was al vroeg bij de terminal om ze op te wachten. We hebben alle spullen overgeladen in de auto, en de fietsen achterop. Daarna zijn we net even buiten Helsinki gereden, waar de tocht vervolgd werd! Maar vanaf nu werd ik vergezeld door Michiel! Met zo'n snelle renner aan je zijde schiet het lekker op, dus we waren al vroeg in de middag op onze plaats van bestemming, Loviisa. Carolien was vooruit gereden met de auto en alle spullen. We staan nu op een prachtig plekje aan zee, gezellig met zijn drieen.
Friday, July 2, 2010
We komen eraan!
Een camping die vol is. Het kán gebeuren, zoals nu bij een bijzonder evenement: de love parade.
Nu heb ik mijn tentje opgezet aan de rand van de stad, niet ver van de zee. Een plek waar niemand komt (denk ik) want erg toegankelijk met die rotsblokken en wolken muggen is het hier niet. Morgen eerst de stad verkennen. De tent met de spullen laat ik maar hier achter.
Twee gebouwen die snel opvallen bij een eerste bezoek aan Helsinki: de beide kathedralen. De Uspenski-kathedraal, opgetrokken uit rode baksteen met een groenkoperen dak met op de torens prachtige gouden uien, wordt beschouwd als de grootste orthodoxe kerk van Europa (zonder Rusland). Zou kunnen, maar die van Tallinn en Riga waren ook reusachtig!
De iconostase is zeker wel de grootste; met zijn 30 meter beslaat hij de volle breedte van de kerk. De enorme kroonluchter voert je gedachten al naar de donkere winteravonden waarop de lichtjes duizelingwekkend gaan schitteren in al het goud rond de iconen. En in jouw ogen!
De dom is het hart van Helsinki, zo wordt gezegd. Het is inderdaad een indrukwekkend bouwwerk boven op een heuvel, ontworpen door de Duitse architect Engel. Op de een of andere manier verwacht je veel van het interieur als je de buitenkant ziet, maar de ruimte lijkt bij een andere kerk te horen. Van de prachtige middentoren op de kruising van het schip en het transept zie je binnen niets terug. De inrichting is sober. Er is wel een mooi altaarretabel met een schildering van de graflegging van Jezus. De grondelementen van de lutherse dienst zijn het woord en de muziek, vandaar dat de preekstoel en het orgel zeer in het oog springende en rijk versierde objecten zijn. Tegenover de kansel een machtig beeld van Luther die zijn hand op de bijbel houdt alsof hij klaar staat om bij dwalingen van de predikant onmiddellijk in te grijpen.
Onder de kerk een crypte die gebruikt wordt voor allerlei bijeenkomsten en concerten. Er staat een orgel en een vleugel. Nu was er een tentoonstelling van het werk van Kaija Mustakallio met als titel: mijn leven. In totaal werden 144 werken (olieverf, aquarel, litho's en etsen) uit haar lange leven als een lifestory geëxposeerd: jeugdwerk, haar omgeving, haar Finnen, haar natuur.
Een warme persoonlijkheid bleek ze te zijn, want toen ik wat langer bij die ijzige Finse landschappen bleef stilstaan en mijn bewondering liet blijken kreeg ik spontaan een kus!
Op het plein voor de kathedraal was het intussen druk geworden. De deelnemers van de loveparade die zich prachtig maar niet al te extravagant hadden uitgedost, vertrokken naar de binnenstad. Te fotograferen was er genoeg!
Het is enorm druk in de stad. Er wordt veel muziek gemaakt, van Vivaldi tot Sibelius (natuurlijk) en op de terrassen wordt het een en ander weggewerkt. De strandjes en de rotseilandjes aan de Golf liggen vol zonaanbidders. De zomer wordt hier intens gevierd.
Mijn tentje staat er nog. Een mooi plekje is het, machtige rotsblokken bedekt met rendiermos en kleine bladmosjes en daartussen heide, bosbes, hengel en windhalm. Pas wanneer je een adder ziet bedenk je weer dat dit het landschap is waar je hem kunt verwachten.
Ik wacht op Carolien en Michiel. Die 'reserveweek' heb ik niet nodig gehad, maar evengoed had ik het nooit gehaald.
Maandagmorgen vroeg komen ze aan in Vuosaari..
Morgenochtend vertrekken wij, Carolien en Michiel naar Finland! De auto is volgeladen (wijn, wodka, kaas...)! We nemen morgennacht de boot vanaf Rostock naar Helsinki, waar we (na 29 uur varen) maandagochtend aan zullen komen. We kijken er erg naar uit om samen de laatste kilometers van deze bijzondere tocht te volbrengen! Pap, here we come!
Nu heb ik mijn tentje opgezet aan de rand van de stad, niet ver van de zee. Een plek waar niemand komt (denk ik) want erg toegankelijk met die rotsblokken en wolken muggen is het hier niet. Morgen eerst de stad verkennen. De tent met de spullen laat ik maar hier achter.
Twee gebouwen die snel opvallen bij een eerste bezoek aan Helsinki: de beide kathedralen. De Uspenski-kathedraal, opgetrokken uit rode baksteen met een groenkoperen dak met op de torens prachtige gouden uien, wordt beschouwd als de grootste orthodoxe kerk van Europa (zonder Rusland). Zou kunnen, maar die van Tallinn en Riga waren ook reusachtig!
De iconostase is zeker wel de grootste; met zijn 30 meter beslaat hij de volle breedte van de kerk. De enorme kroonluchter voert je gedachten al naar de donkere winteravonden waarop de lichtjes duizelingwekkend gaan schitteren in al het goud rond de iconen. En in jouw ogen!
De dom is het hart van Helsinki, zo wordt gezegd. Het is inderdaad een indrukwekkend bouwwerk boven op een heuvel, ontworpen door de Duitse architect Engel. Op de een of andere manier verwacht je veel van het interieur als je de buitenkant ziet, maar de ruimte lijkt bij een andere kerk te horen. Van de prachtige middentoren op de kruising van het schip en het transept zie je binnen niets terug. De inrichting is sober. Er is wel een mooi altaarretabel met een schildering van de graflegging van Jezus. De grondelementen van de lutherse dienst zijn het woord en de muziek, vandaar dat de preekstoel en het orgel zeer in het oog springende en rijk versierde objecten zijn. Tegenover de kansel een machtig beeld van Luther die zijn hand op de bijbel houdt alsof hij klaar staat om bij dwalingen van de predikant onmiddellijk in te grijpen.
Onder de kerk een crypte die gebruikt wordt voor allerlei bijeenkomsten en concerten. Er staat een orgel en een vleugel. Nu was er een tentoonstelling van het werk van Kaija Mustakallio met als titel: mijn leven. In totaal werden 144 werken (olieverf, aquarel, litho's en etsen) uit haar lange leven als een lifestory geëxposeerd: jeugdwerk, haar omgeving, haar Finnen, haar natuur.
Een warme persoonlijkheid bleek ze te zijn, want toen ik wat langer bij die ijzige Finse landschappen bleef stilstaan en mijn bewondering liet blijken kreeg ik spontaan een kus!
Op het plein voor de kathedraal was het intussen druk geworden. De deelnemers van de loveparade die zich prachtig maar niet al te extravagant hadden uitgedost, vertrokken naar de binnenstad. Te fotograferen was er genoeg!
Het is enorm druk in de stad. Er wordt veel muziek gemaakt, van Vivaldi tot Sibelius (natuurlijk) en op de terrassen wordt het een en ander weggewerkt. De strandjes en de rotseilandjes aan de Golf liggen vol zonaanbidders. De zomer wordt hier intens gevierd.
Mijn tentje staat er nog. Een mooi plekje is het, machtige rotsblokken bedekt met rendiermos en kleine bladmosjes en daartussen heide, bosbes, hengel en windhalm. Pas wanneer je een adder ziet bedenk je weer dat dit het landschap is waar je hem kunt verwachten.
Ik wacht op Carolien en Michiel. Die 'reserveweek' heb ik niet nodig gehad, maar evengoed had ik het nooit gehaald.
Maandagmorgen vroeg komen ze aan in Vuosaari..
Morgenochtend vertrekken wij, Carolien en Michiel naar Finland! De auto is volgeladen (wijn, wodka, kaas...)! We nemen morgennacht de boot vanaf Rostock naar Helsinki, waar we (na 29 uur varen) maandagochtend aan zullen komen. We kijken er erg naar uit om samen de laatste kilometers van deze bijzondere tocht te volbrengen! Pap, here we come!
Naar Helsinki!
Op de boot naar Helsinki.
Een laatste blik op het mooie Tallinn. Op alle bijzondere artefacten die ik van zo dichtbij en vaak van binnen heb gezien.
Op Rusalka, de bronzen engel die er al meer dan een eeuw staat en die zo´n lichtheid heeft dat je verwacht dat hij aanstonds gaat vliegen. Dat monument heb ik gisteravond nog eens van dichtbij bekeken.
Op de sokkel en de lage colons die er omheen staan wordt waarschijnlijk de naam en de betekenis van dit kunstwerk uitgelegd.
Het staat er alleen in het Russisch op en het enige dat ik kan ontcijferen is dat het te maken heeft met een gebeurtenis die plaatsvond op 7 september 1893. Ik vraag het aan een man op een bankje die de engel al een tijdje zit te bewonderen.
Hij is Rus en verontschuldigt zich dat hij niet elke dag Engels spreekt. Ik ook niet. Maar hij legt heel vriendelijk en duidelijk uit wat er op die datum gebeurde. De Rusalka was een Russisch schip dat toen tijdens een storm zonk in de Baltische Zee.
Niet door oorlogsgeweld deze keer, het was gewoon geen goed schip. En de engel wijst de plek aan op zee waar de ramp zich voltrok, ten n.o. van Tallinn. En op de colons rond het monument staan de namen van alle opvarenden. Deze engel is mijn ultieme kunstwerk, vult hij aan. Hij vertelt dat hij Vladimir heet en fysica doceert aan de universiteit van Tallinn. We hebben het over de Russische literatuur waar hij ook zo van houdt. Maar die nanotechnologie is te moeilijk voor mij. (Mijn scores voor algebra waren meestal slecht, hadden we toen maar een leerlingvolgsysteem) Ach Leo, die mathematics zijn zo simpel voor jou. Als je de boeken van Dostojevski kunt lezen, kun je hogere wiskunde ook begrijpen. Dat waag ik te betwijfelen.
Vladimir wil graag weten hoe het verder met mijn reis gaat en schrijft zijn mailadres op.
Ik kijk in de richting van de voorsteven of er al Fins land in zicht is. Ben nu een beetje ongeduldig denk ik.
Een laatste blik op het mooie Tallinn. Op alle bijzondere artefacten die ik van zo dichtbij en vaak van binnen heb gezien.
Op Rusalka, de bronzen engel die er al meer dan een eeuw staat en die zo´n lichtheid heeft dat je verwacht dat hij aanstonds gaat vliegen. Dat monument heb ik gisteravond nog eens van dichtbij bekeken.
Op de sokkel en de lage colons die er omheen staan wordt waarschijnlijk de naam en de betekenis van dit kunstwerk uitgelegd.
Het staat er alleen in het Russisch op en het enige dat ik kan ontcijferen is dat het te maken heeft met een gebeurtenis die plaatsvond op 7 september 1893. Ik vraag het aan een man op een bankje die de engel al een tijdje zit te bewonderen.
Hij is Rus en verontschuldigt zich dat hij niet elke dag Engels spreekt. Ik ook niet. Maar hij legt heel vriendelijk en duidelijk uit wat er op die datum gebeurde. De Rusalka was een Russisch schip dat toen tijdens een storm zonk in de Baltische Zee.
Niet door oorlogsgeweld deze keer, het was gewoon geen goed schip. En de engel wijst de plek aan op zee waar de ramp zich voltrok, ten n.o. van Tallinn. En op de colons rond het monument staan de namen van alle opvarenden. Deze engel is mijn ultieme kunstwerk, vult hij aan. Hij vertelt dat hij Vladimir heet en fysica doceert aan de universiteit van Tallinn. We hebben het over de Russische literatuur waar hij ook zo van houdt. Maar die nanotechnologie is te moeilijk voor mij. (Mijn scores voor algebra waren meestal slecht, hadden we toen maar een leerlingvolgsysteem) Ach Leo, die mathematics zijn zo simpel voor jou. Als je de boeken van Dostojevski kunt lezen, kun je hogere wiskunde ook begrijpen. Dat waag ik te betwijfelen.
Vladimir wil graag weten hoe het verder met mijn reis gaat en schrijft zijn mailadres op.
Ik kijk in de richting van de voorsteven of er al Fins land in zicht is. Ben nu een beetje ongeduldig denk ik.
Subscribe to:
Posts (Atom)